Hij doet het nog steeds

Omdat het leuk is dat onze oude bus een nieuw leven kreeg in Gambia volg ik het Project van Robert Ekas ook wel een beetje.  http://nilakoto.blogspot.nl/
Ik wil degene die dit niet volgt het laatste nieuws echter niet onthouden.
Ook hoop ik stiekem voor Robert op een beetje support want hij verricht nobel werk daar in Gambia.
maar omdat het hier over de Bus gaat heb ik even wat foto's geleend en de bij behorende tekst gecopieerd.
En aldus wie weet: Wordt vervolgt

Afgelopen december is Robert met een bus afgeladen met spullen afgereisd naar Gambia. Deze bus was door de vorige eigenaar gekocht voor een "Garbage Run" - hij moest onder de 500 euro hebben gekost, en provisorisch opgeknapt voor de race. Na de race van 2011 kwam hij op Robert zijn pad (tegen een andere prijs...) en hij ging er het avontuur mee aan.

In januari liet hij de bus bij het project in achter, deed de administratieve handelingen voor een Gambiaans kenteken en nu is het een zogenaamd 'commercial vehicle'. De idee was er een vervoersbusje van te maken, misschien wel het vijfde leven van deze bus; echt álle vervoersbusjes in Gambia zijn afgedankte busjes uit het Westen die hun zoveelste leven leiden, omgebouwd tot taxibusjes waar werkelijk alles mee word vervoerd. Naast passagiers; huisraad, etenswaar, geiten... Je kan het zo gek niet bedenken en het staat op het dak van zo'n voormalig bedrijfsbusje uit het één of andere Europese land.
De inkomsten van het Nilakoto busje zouden dan terugvloeien naar ontwikkelingen van het project.

Maar tussen januari en nu was er nog niets mee gebeurd. Wij hebben er in ieder geval dankbaar gebruik van gemaakt de afgelopen maand; én allerlei boodschappen voor het project zijn er mee vervoerd van Serrekunda naar Brikama én wij zijn er een lang weekend tussenuit geweest.
Maar hoe nu verder met de bus? Er is werkelijk niets aan inkomsten om zo'n subproject van het project in werking te zetten, de bus staat dus eigenlijk alleen maar belastingcenten te kosten.

In de loop van de dagen ontstond een plan; een begroting maken. Wat kost het om de bus om te bouwen met ramen (het was een grijs kenteken), banken voor passagiers en een imperial voor vervoer van andere dingen - wat zijn de lopende kosten zoals belasting, chauffeur en brandstof - wat is de gemiddelde dagomzet en wat kan er vervolgens terug vloeien naar het project. En wat valt er dan te kopen aan materialen voor het project van zo'n bedrag? Aan de hand van zo'n begroting was het plan Nederland en onze netwerken inzicht te geven in hoeveel - of eigenlijk hoe weinig -  dingen zouden kunnen kosten om mensen aldaar verder te helpen; met andere woorden - sponsors zoeken in particuliere/vriendenkringen.

Dit plan zit in de pen. Vooralsnog is op onze reis - dat lange weekend weg - een stop gemaakt in Soma. Soma ligt op een kruispunt van twee grote wegen die Gambia doorkruisen; één van West naar Oost en één van Senegal naar Senegal/Noord naar Zuid. Als je Soma bereikt vanaf het Westen en wel over de South Bank, dan heb je een ongeasfalteerde weg van 1,5 uur met veel kuilen achter de rug. Gouden bussiness dus voor mannen die met auto's werken. Wij troffen er een die er drie ramen in heeft gezet waar hij zeven uren werk in heeft zitten.

Kosten inclusief materialen: €100,-

Opa’s laatste kunstje ???

Een half jaar na de run toch nog even een update.

Via marktplaats de bus weten te verkopen aan iemand uit Arnhem.

Deze had het plan om hem te gebruiken voor een transport van materialen naar Gambia of dat kon?

We hebben het volste vertrouwen in de bus dus dat moet gaan, maar met het blijft natuurlijk een avontuur.

Of we hem zouden kunnen brengen?Naar Gambia ? Nee naar Arnhem.

Nou komt dat even goed uit, onze studerende buurjongen Jos woont in Arnhem dus als ie weer eens thuis is neemt ie em zo mee die kant op.

Zo gezegd zo gedaan .

Na een verschrikkelijke ervaring om naar zijn ouderlijk huis te gaan middels openbaar vervoer, weet Jos onze trouwe bus op waarde te schatten en toert hij nog steeds het openbaar vervoer vervloekend  met de bus.  richting zijn nieuwe baas in Arnhem.

Dus Hoewel de Garbagerun voor ons al weer een half jaar is afgelopen is het verhaal nog niet ten einde  want hoewel we er niets meer mee te maken hebben de bus is immers verkocht hebben we toch wel een beetje een zwak voor ons barrel gekregen.

We waren dan ook zeer verguld om te horen dat ie een nieuw avontuur tegemoet ging de nieuwe eigenaar heeft het doel hem met veel spullen naar Gambia te rijden .

Het hoe en waarom weet ik ook niet maar heden kreeg ik een mailtje dat ie aangekomen is.

Toch weer zo’n 4500 km. Volgens de koper behoudens 2 lekke banden en een afgebroken wiel

Bij honderd kilometer??(wist niet dat ie zo hard ging. En ik weet niet waardoor ie is afgebroken) is ie goed aangekomen hieronder is het adres op facebook waar  wat foto’s staan.

Toch wel grappig dat een afgeschreven stuk roest een prestatie kan leveren die menigeen niet had verwacht.

Hieronder de originele tekst van de mail zoals ik hem heb gekregen.

--------

Bus is aangekomen in Gambia.

Na doorprikken van onluchtings gaatje boven op vuldop en iets groter maken van het gaatje vrijwel geheel geen lekkage meer! ( door overdruk in het carter werd olie naar buiten geperst.)
Bus is steeds beter gaan lopen, onderweg nog wel afgebroken wiel met 100 per uur. lekke band 2 maal. dynamo stukgelopen, maar dat was het dan wel.
kunt op facebook kijken voor wat fotos.

 https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2820698649795.129260.1628794220&type=3

Weer thuis

Hoe Berlijn was? Wel het was de moeite ? Zeker !. Een imposante stad met een rijke geschiedenis en de meest imposante en bijzondere gebouwen afgewisseld met de meest afschuwelijke nieuwbouw. We gaan hier zeker nog eens naar toe alleen dan wel een andere Camping want bij vertrek deed Helga opnieuw van zich spreken. Wat een raar mens. Straks zal ik het verhaal hiervan verder vertellen.

Daar in de omgeving van de stad geen camping is of wij niet hebben gevonden kwamen we dus terecht op ruim 20 Km van de stad vlak bij Alt-Smöckwitz. Nu had ik al een ervaring met de Transit in Berlijn en zag niet zitten deze daar ergens te parkeren. Dus wij veroordeeld tot het openbaar vervoer. Nu is de definitie van openbaar vervoer: dat deze vertrekt vanaf een punt waar je niet vandaan wilt, naar een punt waar je niet moet zijn, op een tijd dat je eigenlijk niet wilt reizen.

Dat werd dus aardig waargemaakt. Op de camping eerst een buskaart gekocht want het openbaar vervoer in Berlijn is met een kaartje van 6 euro voor een hele dag te gebruiken.

Daarna een korte wandeling naar de halte en met het reisplan van de camping in de hand de juiste lijn uitzoeken. In tegenstelling van wat wordt beweert over de “Deutsche Bahn “ was deze bus keurig op tijd. Dus wij tweeën parmantig instappend, laten vol goede verwachting onze buskaarten zien aan de bestuurster van deze bus. Haar korte antwoord was als van de politie, “die ist nicht gultig” ik nog uitleggen dat ik hem toch echt net op de camping had gekocht kreeg ik nogmaals een zelfde antwoord, ik zag ons uitstapje die dag al in rook op gaan en in een laatste poging vroeg ik haar wat er dan aan mankeerde. Zeer indringend kreeg ik opnieuw een kort antwoord : “er zit geen stempel op” op mijn vraag of zij dat dan misschien kon doen wees ze op de stempelmachine .Weet ik ook veel hoe dat werkt, ik rij alleen maar in een Transit bus en hoef bij mezelf niet te stempelen.

Na de bus volgt dan de tram. Ha die staat er, al we lopen met een stal andere passagiers naar de Tram met de bedoeling in te stappen. Waarop de koetsier van dat ding zegt : nee je moet bij de halte gaan staan dus vervolgens 20 meter terug lopen en wat denk je? Komt diezelfde tram naar de halte gereden waarna we in mogen stappen. Ik zal voor Duitse begrippen wel een anarchist zijn maar ik snap de logica niet. Dan overstappen in een soort van light- rail en nog eens overstappen en dan 1 uur en 15 minuten later sta je op het Alexander plein. Maar na een dag van Cultuur en volgens de reisleidster van de sightseeing bus ook natuur, want ca 50 procent van Berlijn schijn park of water te zijn. Moet je natuurlijk ook terug.

Nu gaat de laatste bus naar de Camping om 9 over 9 dus die moeten we toch echt halen.

Dus met het : trein/ tram/ metro en bus plan, getracht onze weg terug te vinden. Op zich aardig gelukt alleen de bus was natuurlijk al weg. Samen met nog een ander stel laatkomers  hebben we de laatste 3 km moeten lopen naar de tent. Deze keer maar niet meer gedouched want we hadden niet voor de 2^e dag achterelkaar na deze toch mooie dag zin in een koude douche.

Dus de volgende dag kwam het vertrek. We wilden een beetje op tijd vertrekken, dus vroeg opgestaan begonnen we in te pakken  het ging lekker snel en ondanks de tent die vol zand zat waren we welgemutst van plan om op weg te gaan. Dit veranderde al bij de slagboom om van de camping te rijden. Dat ging nl niet, de slagboom ging niet omhoog. Nu had ik wel een vermoeden  wat de reden was want bij aankomst  werd mij de vraag gesteld hoelang ik wilde blijven waarop ik had gezegd van eerst een dag en misschien een dag er bij. Daarop wordt schijnbaar een transponder geprogrammeerd zodat er aan Helga geen ontsnappen mogelijk is. Zij kwam dan ook al ras aangestiefeld met de vraag waar mijn transponder was. Toen ik vertelde dat haar collega die had bij de receptie kreeg ik een bemoedigend gevoel dat dit wel eens goed zou kunnen aflopen. Nee dus! Bij aankomst had ik na haar raar gedrag waarover ik eerder schreef gevraagd wat het zou kosten. Waarbij mij werd medegedeeld dat als ik elektriciteit wenste dat niet op het tenten veld mogelijk was maar dat ik dan tussen de caravans en campers moest staan  op mijn vraag of de auto dan bij de tent kon antwoordde ze bevestigend. Waarmee ik er van uit mag gaan dat alles is geregeld. Wat bleek ze had vergeten de Auto te berekenen of we die toch nog even wilden betalen.. Toen ik aangaf hier niets voor te voelen daar ik vooraf had gevraagd wat het Kostte kreeg ik een relaas dat ik was berekend als een “caravan met auto” en dat je bij een tent de auto extra moet betalen na een pittige discussie was het haar collega inmiddels ook wel duidelijk dat ik niet van plan was van mijn standpunt af te wijken en hoefde ik alleen het afgesproken bedrag te betalen. Niet om de laatste 4 euro maar 21,50 per nacht lijkt me meer dan genoeg voor een plek waar je omdat je elektrisch wenst  tussen de campers moet staan waar de grond een zandbak is en zo hard dat ik een uur bezig ben geweest om de haringen in de rotsachtige grond te prikken. En waar je na deze zweetklus 50 cent in de douche automaat te hebben ingegooid je mag douchen met koud water.“Campingplatz Krossinsee”is geen aanrader!!!.

Na deze ex DDR ervaring op pad, een zeer mooie route langs de Elbe uitgezocht over allerlei inheemse weggetjes waarbij je nu en dan denkt terug te zijn gegaan in de tijd. Nadat ik zelf in geen 14 dagen regen van betekenis had gezien, leek het hoe dichter we bij huis kwamen hoe harder het begon te regenen. Omdat we het vooruitzicht in de regen de tent op te bouwen niet aantrekkelijk vonden, uiteindelijk besloten een nacht door te brengen bij vrienden van ons in Weener. Daarna restte ons heden morgen nog slechts 51 km van de in totaal met de Bus afgelegde 4875 Km waarvan 2824 km in de Carbagerun we hebben er in totaal 6 liter olie bij moeten gooien en een brandstof verbruik van ca 1 op 10. verder is de max snelheid vol gas geweest 110 Km/u en de langzaamste snelheid in de 1 vol gas ca 10 KM/u Berg op.

Dit is dan het laatste verslag waarbij ik jullie niet wil onthouden dat ik net bij het achteruit rijden Marian haar Audi heb geramd. Volgens mij viel het wel mee, maar op voorhand kreeg ik al de nodige verwensingen naar mijn hoofd geslingerd.

Ik hoop dat we met het bijhouden van onze avonturen in deze weblog een beetje van ons plezier hebben kunnen. overbrengen..

Als iemand een foto wil of op andere wijze een bericht wil sturen  dan via zeeleeuw @ kpnplanet.nl voor de fotos van de rest van de vakantie kun je op Picasa kijken in het vakantie album.

Berlijnaaaa

Ok Ik zal het maar eerlijk vertellen, we zijn niet met de transit naar Oslo geweest, maar met de Passat. We hebben van de Transit een mooie Camper gemaakt en de Passat hebben we een iets andere kleur gegeven.
Na Kopenhagen zijn we met de boot overgegaan naar Rostock. met het doel door te reizen naar Berlijn
We zijn daar inmiddels en willen morgen iets van de stad bekijken. we hebben net van een Duitser "uit naar ik begreep uit voormalig Oost-Duitse gedeelte van Beieren" de meest fantastische tips gekregen waar we moeten zijn. Alleen jammer dat ik er zo weinig van kon verstaan. Ook met Internet is het hier niet te begrijpen vraag je aan een MC Donalds juf om een Code kijken ze je aan: of je bij de brandkast wilt. Na veel gezeur uitgevonden hoe het werkt, je moet je aanmelden met een telefoonnr via internet waarop je dan per SMS een Code krijgt. Het is alleen jammer dat dit niet voor buitenlanders geld. "de Racisten" maar goed kosten nog moeite gespaard om jullie op de hoogte te houden, dus maar weer voor 3 euro een internetcode gekocht op de Camping. Was in Scandinavië beter geregeld.
Vandaag was een beetje een stressdag. Gisteren de koelkast aan laten staan met de gedachte als ie niet start heb ik de power start nog. Nou accu mooi leeg vanochtend en de powerstart was ook niet toereikend. Dus dan maar met startkabels, een vriendelijke nachbarn gevraagd aber leider er muchte Fahrn. gelukkig was de campingbaas bereid even iemand te laten helpen.En met behulp van zijn passat konden we uiteindelijk op pad. we hoefden van Plau am See niet zo ver vandaag . dus dat werd een makkie. via Tommie de dichtst bij de stad zijnde Camping opgezocht en gaan. Onderweg nog wat sight-seeing en verwachte aankomsttijd ca 16:30.
Nu weet ik niet of Tommie wel helder heeft wat een camping is, maar we kwamen uit bij een park midden in Berlijn.Mooi grasveld, dat wel. ik geloof alleen niet dat het op prijs wordt gesteld als je daar een tijdelijk huis bouwd. maar dan ! De stad vol file en geen idee waar je bent. dus de navigatie opdracht geven voor een nieuwe plek om te snurken. Sta ik daar GVD op een totaal verkeerde plaats zonder "umweldaplakete" uit te vinden waar ik daan heen moet komt er een tuthola aan die mij even wil vertellen dat met draaiende motor stilstaan slecht voor het mullieu is. Heeft ze die plas olie nog niet gezien, had ze denk ik gelijk Greenpeace gebeld.
uiteindelijk de Camping gevonden staat er zo'n Helga die  bij het uitleggen wat ik wens zegt: ik vraag wel wat ik wil weten. Ik denk: al lang goed.
Vraagt ze om mijn Ausweis. ik geef mijn ID kaart, ze kijkt er op en zegt: daar staat geen adres op ! Ik zeg: daar heb je ook niet om gevraagd. ze begreep de hint want daarna werd het een beetje vriendelijker.
Morgen gaan we met de bus,de S-bahn en U-Bahn
We zullen dan zien of het allemaal de moeite was.
maandag gaan we richting huis waarbij we nog 1 x overnachten in de buurt van Hamburg .
ik weeat nieat of ik nog weaer eaen verhaal scahrijf want ik bean eean beeatje zaiek van daeaze lap top hij zeat er steedas sontaan allemaal a's ear tussean.
Groeaten
H&M
 

In plaats van Kaarten !

 Nee hij is niet dood!  

Groeten uit Kopenhagen

Ken je die mop van:

Ken je die mop van die waterval ?" die viel niet" ! zo ging het ons vandaag

Gisteren naar Vanersborg gegaan met de bedoeling Marian een stukje van de route te laten meemaken van de Carbagerun. Daarbij geslapen op dezelfde Camping als waar we eerder hadden gestaan.Ik weet niet of dat wel slim was?. Toen we nl vertelden op de terugreis te zijn van de run vertelde de man gelijk even dat ze zijn grasveld hadden geruineerd. : ze hadden vuurtje gestookt !! "nou da's niet best meneer." zei ik nog, but it wasn't me! Pff Gelukkig hebben ze niet het stuk met olie vervuilde gras gezien waar de Transit had gestaan, dat was een beetje net zo zwart als die brandplaatsen, voor de milieufreaks onder ons ik heb het toch nog maar een beetje opgeruimd.

Later op de avond nog een aardig gesprek gehad met de man waarbij ik nog de tip kreeg dat er een artikel in het lokaal dagblad heeft gestaan over de run. Toen we even een ommetje maakten, kwamen we op een parkeer plaats waar een promotie poster hing over Trollhartan . Daar moesten we maar eens heen da's pas een mooie waterval. Ook konden we dan het Saabmuseum  met een bezoek vereren. Dus op tijd op pad een krant scooren en naar Trollhartan. Maar het viel een beetje tegen, de waterval stond uit en om 3 uur ging de kraan weer open en ook het museum was nauwelijks de moeite, wel weet ik nu dat ze worden gemaakt door Trollen vandaar misschien de vorm. Ook was er nog een oude Smederij: Helaas had die toevallig lunchtijd. Nadat Marian nog even de zenuwen heeft gehad in de kabelbaan om bij een waterkrachtcentrale te komen die ook droog stond in verband met onderhoud aan de waterinlaat zijn we op pad gegaan richting de kust via opnieuw een deel van de Carbageroute. Gisteravond zijn we aangekomen in Varberg. Vandaag gaan we naar Kopenhagen waar we een extra nacht over blijven om wat van de stad te zien.

Misschien dat we hier wat cultuur of natuur kunnen opdoen.

Tot het volgende bericht maar weer.

H&M

Even een speldeprik door de Transit

Flikt ie ons toch nog een kunstje de oude rakker.
Hadden we hem nu maar niet geprezen dat ie ons zonder al te veel problemen naar de eindstreep had gebracht, want ons oude barrel had nog wat in petto.
Zusje en Arregat hebben voor volgende week andere verplichtingen en moesten zondag morgen naar het vliegveld Garnemoen bij Oslo worden gebracht. Omdat het toch wel gezellig was op de camping hadden ze geen hotel genomen en zou ik ze 's morgens even brengen dus alles de vorige dag al ingepakt en 's morgens zou Arregat het vehikel voor de laatste keer de sporen geven.
Het liep even anders want toen onze kudde paarden voorin begonnen te hinniken realiseerde Arregat zich plotseling dat er een geluidje niet was die er normaal wel is, nl het pompen van de elektrische opvoerpomp. Heb je een enkel elektrisch deel wat nodig is om te rijden geeft die de geest. nog snel even gekeken of het ding wel spanning had,  maar nee dat was niet het probleem en daarmee houdt een snelle reparatie al op, dus mijn beide mede Carbagers in sprint naar de uitgang om te kijken of er een Taxi viel te scoren, stress alom natuurlijk. Met de aanbieding van het Alfa, Beta, Rectum team, hun even naar het station te brengen gloorde er weer licht aan het einde van de tunnel. Maar dat was helaas maar van korte duur want toen ook de Tom Tom het na een weg-omleiding liet afweten, hebben ze alsnog een Taxi gevonden en uiteindelijk is het met hun allemaal nog goed gekomen. Met de Transit is het uiteindelijk ook goed gekomen. De elektrische pomp is ooit eens geplaatst in plaats van de standaard mechanische opvoerpomp, gelukkig zat deze er nog wel op hij had alleen een beetje last van lekkende kleppen waardoor hij natuurlijk brandstof terug laat lopen naar de tank. dat wil bij lange stilstand wel eens voor startproblemen zorgen ,vandaar de andere pomp. Ik heb nu de originele pomp het door de elektrische niet werkende geleid zodat deze klepjes
er voor zorgen dat de peut niet terug stroomt. Voor degene die er nieuwsgierig naar is wat het euvel was met de andere pomp.Wel etd ers wees gerust het was een gebroken veertje. We zijn inmiddels zonder verdere problemen naar zweden gereden en zitten net over de grens met Noorwegen op een landtong op een camping. Morgen gaan we weer verder in zweden misschien naar
Vanersborg, tenminste als we daar nog worden toegelaten na de Carbagerun. Over de run gesproken wat we hebben gehoord zijn er maar 5 teams die hun auto niet oever de streep hebben gekregen 3 echt terug naar Nederland en 2 uitgereden met vervangend vervoer. Het mooiste verhaal vond ik nog wel de oude Bedford die met ontstekingsproblemen in kopenhagen is blijven staan. Deze was nl als hotdog kraam uitgedost en de mannen hadden ook 300 worstjes mee met het doel deze te verkopen onderweg. Naar ik heb begrepen is ie gemaakt maar anders was ie waarschijnlijk naar huis gelopen.
Wel ik laat wel weer van mij horen.
Groeten H&M

Gehaald !: we zijn er

Vrijdag 29 juli dag 5: Vandaag de slotdag. We gaan van Bergen naar Oslo. Het is vroeg plassen want de rally start al om 7:30. Na het brood en de koffie gauw de spullen weer ingepakt en de opdracht opgehaald. De opdracht luid als volgt. Noteer de kentekennummers van de vier auto’s van de organisatie. Dit lijkt niet zo moeilijk maar als je er pas achter komt dat deze gegevens belangrijk zijn nadat de vier auto’s voor je neus zijn vertokken dan is dit oprecht balen. Nog gauw alle gemaakte foto’s nagekeken. Maar ja daar staan alleen barrels op. Het fotograferen van Lease auto’s met reclame was de afgelopen dagen natuurlijk niet echt interessant, tot dat je er punten mee kunt verdienen. Nog gauw twee auto’s gespot en toen maar gauw op weg een lange tocht door een opnieuw adembenemend Noorwegen. Met name de hoogvlaktes met gletsjers waren erg mooi.

Vandaag over de rally geen spannende verhalen of hulpacties uitgevoerd. We hebben echt voornamelijk alleen maar genoten. Hebben we nog pech gehad? Nee alles liep op rolletjes. Met de kachel aan af en toe sproeien op de radiateur en de motorkap eraf konden we met gemak alle hellingen nemen. Aan het einde van de dagrit reden we onbedoeld (er was een wegomlegging) langs de gedenkplek van de om het leven gebrachte tieners bij Utøya Het is goed om te beseffen wat er is gebeurt en dat er vanavond in Oslo geen plek is voor frivoliteiten. Wij spreken de hoop uit dat onze mede Carbage runners hier net zo over denken.

Wij gaan naar de prijsuitreiking, Tot slot willen we al onze volgers bedanken voor hun interesse en geniet samen met ons van de foto’s

Een hartelijke groet

The Lions

Ps .Heimerik en Marian gaan verder door Noorwegen ,Zweden, en Denemarken. En hoewel er niet zulke spactaculaire verhalen zullen komen als de afgelopen tijd, proberen ze wel om de weblog bij te houden voor degene die het weten wil.

Oslo: Here we come

 

Donderdag 28 juli, dag 4:Vandaag is de reis van Lillehammer naar Bergen een mooie reis over verharde en onverharde bergpassen. Een hele uitdaging niet alleen voor ons maar zeker ook voor onze oude Transit. Een dag waarin we ons moeten bewijzen als team. De volgende opdrachten staan op de kaart. Alle opdrachten staan in het teken van de auto. Om je auto te verwennen laat je hem pootje baden in het meer waarbij alle wielen duidelijk in het water moeten staan en laat je, ook laat je hem lekker wassen door twee dames in bikini. Voor de inwendige mens moet je een ei bakken op het motorblok. Ook de capaciteit van de auto wordt getest. Blaas met de auto een condoom op en laat 10 mensen plaats nemen in je auto. Dit was voor ons natuurlijk geen enkel probleem, wij beschikken namelijk over een bus 25 mensen dat was pas een uitdaging geweest.

De hilariteit begon al op de parkeerplaats. Een van de collega runners heeft zijn auto namelijk helemaal beplakt met condooms. Als een volleerd marktkoopman werd met een microfoon de rubbers bij opbod verkocht. Dus ook wij gauw voor een biertje een rubber gescoord, collega’s geholpen bij het invouwen van 10 personen in de auto. Om tien uur gingen we aan de rit. Eerst maar eens op zoek naar een geschikte badplaats voor de auto. Dit was een risico volle actie met een bus van een kleine twee ton, we wilden de bus namelijk ook wel graag weer mee. Maar met wat draaien, peilen en techniek hadden we ook deze klus vrij snel geklaard.

Dan maar gauw op de bergen in, al bij de eerste bocht moeten we terugschakelen naar zijn twee en niet lang daarna komt ook nummer één aan de beurt. De weg blijft maar klimmen en onze oude Transit krijgt het oprecht te kwaad. De temperatuur loopt op. Ook het vol open zetten van de kachel geeft niet het gewenste resultaat. Tijd voor een pauze dus. Hoe nu verder, we kunnen natuurlijk niet telkens na een kwartier een rustpauze nemen van een half uur want de weg is nog lang. Dan lijkt de oplossing dichtbij. Zusje oppert de motorkap te verwijderen zodat de motor meer koeling heeft. En ja hoor onze Transit vindt het fijn. De temperatuur zakt en we rijden, kruipen langzaam de berg op. Helaas het blijkt niet voldoende te zijn. De bus puft en kreunt en krijgt het opnieuw te kwaad. Zeeleeuw oppert water over de radiateur te laten lopen voor extra water koeling, maar hoe doseer je dit vanuit de auto. Arregat komt met het lumineus idee op de ruitenwis sproeier hiervoor te gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan. Met een extra slang gekoppeld aan de ruiten sproeier hebben we een nieuwe modificatie gebouwd op de Transit. Wij zijn ervan overtuigd dat Ford nog dit jaar een terugroepactie opstart, zodat alle Transits binnenkort worden voorzien van deze water injection. Wij en onze barrel zijn helemaal heppie de peppie met deze aanpassing en hij brengt ons dan ook koelbloedig en probleemloos naar de finish.

Maar wij zijn niet de enigen die problemen hebben. Ook collega runners hebben het moeilijk en gezien de hoeveelheid gereedschap en kennis aan boord worden we al gauw de plaatselijke wegenwacht. Zo wordt er een noodverband gelegd voor een defecte dynamo en een kabelbreuk gerepareerd. Een Audi met een kapotte automaat moeten we helaas doorsturen naar de garage.

De rit was werkelijk waar adembenemend mooi. Niet alleen was er natuurschoon in overvloed maar er waren ook leuke intermetzo’s. Zo werd er spontaan op de onverharde bergpas met ondersteuning van de Pussy Wagon een Beatparty gehouden. Deze verlengde Cadilac beschikt over een hele batterij aan boxen en geluidsapparatuur. Onbezoldigde passanten keken ons meewaardig aan en begrepen er niet zo veel van.

Al met al een vermoeiende maar zeer geslaagde dag. O ja, de puntenscore van de dag? 8 van de 10. Wij hebben ons ei in alu folie op het blok gebakken. Dit had rechtstreeks op het blok gemoeten. Voor een ieder die dit wel op de juiste wijze heeft uitgevoerd, die ruikt de ei vandaag nog. Dus als je het ons eerlijk vraagt dan hebben we geen spijt dat we deze twee punten mis zijn gelopen.

Wij zijn wat laat met dit verslag voor onze trouwe volgers. We zijn op weg naar Oslo.en bij de Mac en nog 150 KM te gaan

eindelijk een dag zonder problemen lillehammer bereikt

 

Woensdag 27 juli dag 3:

Vanersborg-Lilehammer vandaag was het een goede dag nadat we gisteren twee punten hadden gemist, kunnen we vandaag met gepaste trots melden dat we alle punten hebben gehaald. De opdrachten waren wel bijzonder van aard. Je moest je auto bij iemand anders in de garage parkeren, met iemand van de lokale bevolking van kleding wisselen, de lunch voor een familie bereiden, bij iemand in het zwembad plonzen en twister spelen met een gezin. Deze laatste opdracht was nog niet zo gemakkelijk. Ik denk dat er nog nimmer op één dag in Zweden zo veel spellen Twister zijn verkocht als vandaag. In een straal van ruim 100km was er geen spel meer te koop. Helemaal hilarisch werd het toen opa van de familie ook mee wou doen. Iedereen is buitengewoon behulpzaam wat de uitvoer van de opdrachten ten goede komt. Gelukkig was het vandaag niet noodzakelijk op te sleutelen. Er blijft enkel een plas olie achter, da’s op zich een goed teken want dat betekent dat er nog wat in zit. De bergen worden langzaam hoger en de organisatie heeft zelfs een stukje uitgezet over een onverharde weg. De mensen die daar wonen zullen wel gedacht hebben, normaal komt daar nl. voornamelijk lokaal verkeer langs. Voor de jongens met de BMW’s prachtig wij kunnen alleen maar genieten van het uitzicht want driften is voor ons niet weggelegd we zijn af en toe blij bij de berg op te komen. Dit gaat mogen wat worden want het route boek zegt dat er nogal wat klimpartijen in zitten, maar deze dag pakken ze ons niet meer af.

De finish was bij het Olympisch stadion dus we voelden ons allemaal een beetje kampioen. De controle voor de grens van Noorwegen waar we voor gewaarschuwd waren hebben we niet gezien. Alle mannen die angstig hun bier hebben weggegooid omdat ze dachten anders de sigaar te zijn lopen nog te huilen om hetgeen ze hebben weggegooid of achter elkaar hebben opgezopen. Niemand heeft controle gezien. We reden vandaag allemaal rond met een plakkaat met de condoleances aan Noorwegen. Iedereen hield zich ook keurig aan de etiquette. Hadden we aan het eind van de dag toch nog de schrik van ons leven, want omdat je in Noorwegen met licht aan moet rijden willen we de lampen nog wel eens vergeten. Hilariteit alom toen we een mede carbager zagen die zijn lampen had aangelaten, ons eigen bus stond er achter en wat denk je ook licht aan. Maar geen paniek hij startte.  Deze keer geleerd van eerder want na de opdracht inleveren is het steeds stressen om een slaapplek op redelijke afstand te vinden daarom deze keer vooraf geregeld. Vanavond dus relaxt slapen of niet blijkt er nl een spoorbaan langs te lopen.

Morgen gaat het er echt om, dus we laten het gebeuren.